Μπαρόζο


Η αίθουσα κατάμεστη. Από προχθές είχε ανακοινωθεί ότι ο πρόεδρος θα μιλούσε για όσα έγιναν στο Παρίσι και για όσα ελπίζει να γίνουν στις Βρυξέλλες. Μπήκε φουριόζος στην αίθουσα Τύπου της Επιτροπής, και άρχισε να μιλάει. Στην πορεία κάποιες φορές αγρίεψε, σχεδόν θύμωσε. Κοκκίνισε μάλιστα όταν τον αποκάλεσαν “νεοφιλελεύθερο”. Τόνισε ότι ο ίδιος ακόμα πιστεύει στην στρατηγική της Λισαβόνας, στην μεταρρυθμιστική Συνθήκη αλλά και στην κοινωνική πολιτική. Περιέγραψε τον εαυτό του ως πολιτικό διαφορετικής φύσεως: διακριτικό και συναινετικό και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ως “ένα θεσμικό όργανο πολιτικό με το χάρισμα της ειδικής τεχνικής γνώσης”.

Και τι μας είπε τελικά ο πρόεδρος Μπαρόζο; Μας είπε ότι αισθάνεται περήφανος, ότι τον συνεχάρη ο ίδιος ο Σαρκοζί. Μας είπε ότι κουράστηκε, ότι ίδρωσε, ότι έκανε νυκτερινά. Μας είπε ότι οι “εξαιρετικές περιστάσεις θέλουν εξαιρετικές αποφάσεις”. Μας είπε ότι συντονισμός ίσον αξιοπιστία αλλά καλή είναι και η ευελιξία. Τόνισε πως ακόμα και οι ευρωσκεπτικιστές τα παίρνουν όλα πίσω και εμπιστεύονται τώρα την ΕΕ. Μέχρι κι αυτοί κατάλαβαν ότι το δίλημμα πλέον είναι ή ΕΕ ή χάος. Και κατέληξε ότι βλέπει φως στην άκρη του τούνελ χωρίς να διευκρινίσει ούτε πόσο μακρύ είναι αυτό το τούνελ, ούτε το πότε θα βγούμε από αυτό.

Advertisements

Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο συνεχάρη τον νέο πρωθυπουργό της Ιαπωνίας, Ταρό Ασό τονίζοντας ότι ανυπομονεί να συνεργαστεί μαζί του για την προώθηση των σχέσεων Ευρώπης-Ιαπωνίας. Η ανυπομονησία του ευγενικού Πορτογάλου πρέπει να ήταν πραγματκά μεγάλη. Το ιαπωνικό Κοινοβούλιο, ανακήρυξε σήμερα πρωθυπουργό τον Ταρό Ασό, κατά κάποιο τρόπο «επιβεβαιώνοντας» το μήνυμα του Μπαρόζο που στάλθηκε τρεις μέρες πριν, την … Κυριακή το πρωί!

Για την ακρίβεια, το μήνυμα στάλθηκε από την υπηρεσία Τύπου της Επιτροπής στα μέσα ενημέρωσης την Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου στις 11.20 το πρωί ώρα Βρυξελλών. Και ήταν προφανώς λάθος – με δεδομένο ότι η Επιτροπή έχει μεν ένα σωρό αρμοδιότητες όχι όμως και να βγάζει πρωθυπουργό στη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου. Τα λάθη είναι ανθρώπινα και ουδείς αμφισβητεί την ανθρώπινη φύση των κατά τα άλλα δαιμόνιων εκπροσώπων Τύπου της Επιτροπής.

Το να διορθώνεις γρήγορα τα λάθη, όμως, δείχνει πως εκτός από άνθρωπος είσαι και σωστός επαγγελματίας. Πόση ώρα χρειάστηκαν οι καλοπληρωμένοι εκπρόσωποι Τύπου να συμμαζέψουν το προφανές ατόπημα; Μόλις … οχτώμισι ώρες! Το διορθωτικό ηλεκτρονικό μήνυμα που έφτασε την Κυριακή στα γραφεία των μέσων ενημέρωσης και των ανταποκριτών τους στις Βρυξέλλες είχε ώρα αποστολής 8 παρά 5 το βράδυ. Ζητούσε συγγνώμη και πρόσθετε πως το κάπως πρόωρο συγχαρητήριο τηλεγράφημα στάλθηκε εξαιτίας «τεχνικού σφάλματος προγραμματισμού».

Ο γραφικός Πορτογάλος δεν φαίνεται να πτοείται πάντως από τέτοια μικρολαθάκια και ακούραστος συνεχίζει τον αγώνα του να διατηρηθεί στη δημοσιότητα, απευθυνόμενος ακόμα μια φορά σε ηγέτη που θα εκλεγεί στο … μέλλον. Σήμερα οι υπηρεσίες Τύπου έστειλαν στα δημοσιογραφικά γραφεία με την ένδειξη «να κρατηθεί μέχρι τις 8 και 30 το βράδυ», το κείμενο επιστολής που έγραψε ο Μπαρόζο «προς τον επόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ» και την οποία θα διαβάσει σε ομιλία του αργότερα σήμερα στις ΗΠΑ.

Σεβόμενοι το «εμπάργκο» δεν αποκαλύπτουμε το περιεχόμενο της «βαρυσήμαντης» επιστολής. Διαβεβαιώνουμε όμως πως αυτή τη φορά οι υπηρεσίες της Επιτροπής έκαναν εξονυχιστικό έλεγχο πριν την στείλουν στους δημοσιογράφους. Όχι, ο αποδέκτης της επιστολής δεν κατονομάζεται. Αναφέρεται μόνο ως «επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ». Οι Αμερικανοί σε αντίθεση με τους Ιάπωνες μπορούν ακόμα να επιλέξουν.

Τον προστάτη των τεχνών και αφοσιωμένο φίλο του ποιοτικού ευρωπαϊκού κινηματογράφου θα υποδυθεί για λίγες ώρες τη Δευτέρα ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο. Ο πρόεδρος Ζοζέ θα φορέσει το πιο φωτεινό χαμόγελo που μπορεί να φτιάξει και θα κάνει τη βόλτα του στο φεστιβάλ κινηματογράφου στις Κάννες μπας και τσιμπήσει λίγη από τη λάμψη των προβολέων. Θέλει άλλωστε να δείξει το ανθρώπινο πρόσωπό του και τις ευαισθησίες του καθώς πλησιάζει η ώρα που οι ηγέτες των 27 θα αποφασίσουν αν θα τον κρατήσουν στη θέση του για άλλα πέντε χρονάκια. Διότι καλή (για τις εταιρίες και τα μεγαλοστελέχη) η σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική, χρειάζεται όμως και λίγο παραμύθιασμα για να προχωρήσει. Και δεν υπάρχει καλύτερο παραμύθιασμα από το σινεμά.

Τον πρόεδρο Ζοζέ, συνοδεύει η επίτροπος για την κοινωνία της πληροφορίας και τα ΜΜΕ, Βίβιαν Ρέντινγκ, που το ξέρει το θέμα, αλλά και μια μεγάλη μορφή της υποκριτικής τέχνης, ο πανύψηλος, ιδιαίτερα κινηματογραφικός και πάντα χαρωπός Σιμ Κάλας. Ο Σιμ, το καμάρι της Εσθονίας, μια εκπληκτική περίπτωση διασταύρωσης Τζον Κλις και Πίτερ Σέλερς, υποδύεται από το 2004 μέχρι σήμερα, το ρόλο του αντιπροέδρου της Επιτροπής αρμόδιου για θέματα διοικητικών υποθέσεων. Είναι ο άνθρωπος που οι δημοσιογράφοι στις Βρυξέλλες λατρεύουν να μισούν καθώς βγάζει μεν άφθονο γέλιο αλλά μιλά πολύ χωρίς να λέει απολύτως τίποτα. Μιλά ακατάπαυστα σε μια ακατάληπτη διάλεκτο της αγγλικής, χωρίς τελείες. Αλλάζει γνώμη στα μισά μιας πρότασης και δίνει ακόμα περισσότερο χρώμα κουνώντας συνεχώς τα πελώρια χέρια του πέρα δώθε.

Ο τριμελής ευρωθίασος θα τιμήσει με την παρουσία του το γεγονός πως 14 από τις 33 ταινίες που συμμετέχουν στα διάφορα τμήματα του φεστιβάλ έχουν λάβει χρηματοδότηση από την ΕΕ. Θα συμμετάσχει επίσης σε ειδική εκδήλωση για την «Ημέρα της Ευρώπης». Ο Ζοζέ θα θυμηθεί και λίγο την πατρίδα του παρακολουθώντας στην Κρουαζέτ την παλιά (1930) πορτογαλική ταινία «Ντούρο, Φάινα, Φλουβιάλ» του Πορτογάλου σκηνοθέτη Μανουέλ ντε Ολιβέιρα.

Αναμένεται μεγάλη συγκίνηση όπως μας προειδοποιεί η δήλωση που δήθεν έκανε ο Ζοζέ και (φυσικά) άλλοι έγραψαν για το σχετικό δελτίο Τύπου της Επιτροπής: «Περιμένω με ανυπομονησία αυτό το ειδικό πολιτιστικό γεγονός, καθώς υπήρξα ανέκαθεν θαυμαστής των έργων του Μανουέλ ντε Ολιβέιρα και η ταινία γυρίστηκε στις περιοχές που πέρασα τα παιδικά μου χρόνια», μας πληροφορεί το δελτίο Τύπου. Εκεί, λίγο πριν ανακαλύψει τον πρόεδρο Μάο και αρκετά πριν ανακαλύψει τον καπιταλισμό ο μικρός Ζοζέ με τη φραντζούλα του έπαιζε αμέριμνος κι έκανε όνειρα για το μέλλον. Πού είσαι νιότη που δειχνες πως θα γινόμουν άλλος…

Δεύτερη συνεχόμενη άδεια άνευ αποδοχών έδωσε λίγο νωρίτερα σήμερα ο Ζοζέ Μπαρόζο στον αντιπρόεδρό του, Φράνκο Φρατίνι, που ετοιμάζεται να αναλάβει το υπουργείο Εξωτερικών στη νέα κυβέρνηση Μπερλουσκόνι στην Ιταλία. Η άδεια έχει διάρκεια από τις 16 μέχρι τις 28 Απριλίου καθώς στο τέλος του μήνα αναμένεται ο Σίλβιο να ορίσει τον αντικαταστάτη του Φράνκο στην Επιτροπή. Μέχρι τότε καθήκοντα επιτρόπου για θέματα δικαιοσύνης, ελευθερίας και ασφάλειας (εντάξει, ασφάλειας μόνο – τα άλλα είναι για να χρυσώνουν το χάπι) θα ασκεί ο Γάλλος επίτροπος Ζακ Μπαρό.

Ο Φρατίνι θα γίνει έτσι και επισήμως ο δεύτερος επίτροπος μετά τον Μάρκο Κυπριανού που την κοπανάει από την ταλαιπωρημένη ομάδα του Μπαρόζο. Και κάνει πάρα πολύ καλά. Δεν υπάρχει άνθρωπος, ευρωστέλεχος, λομπίστας ή δημοσιογράφος που να μην έχει αντιληφθεί πως η παρούσα Επιτροπή ό,τι είχε να δώσει το έδωσε και πάει τώρα γι άλλα. Είναι ενδεικτικό πως στους σχεδόν 18 μήνες που της μένουν μέχρι να τελειώσει η θητεία της, η Επιτροπή δεν έχει προγραμματίσει ούτε μια σοβαρή νομοθετική πρωτοβουλία.

Και μιλάμε πάντα για θέματα της αρμοδιότητάς της όπως για παράδειγμα η εσωτερική αγορά, η υγεία, το περιβάλλον, η προστασία του καταναλωτή κλπ. Τζίφος, καμμία πρωτοβουλία. Αντίθετα, το ότι θα συνεχίσει για λίγο καιρό ακόμα να παίρνει κάποιες πρωτοβουλίες σε θέματα όπως το Κοσσυφοπέδιο και η ενέργεια αυτό είναι περισσότερο συνέπεια του ότι χορεύει στη μουσική που της παίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες παρά έκφραση κάποιας αυτόνομης «Ευρωπαϊκής» πολιτικής βούλησης (την οποία έτσι κι αλλιώς δε διαθέτει).

Και τι θα κάνουν τόσους μήνες ο Μπαρόζο και η παρέα του; Μα θα προσπαθήσουν να εξασφαλίσουν -όπου αυτό είναι δυνατόν- εγγυήσεις και υποσχέσεις για συνέχιση της θητείας τους για ακόμα μια πενταετία. Μερικοί δε χρειάζεται καν να προσπαθήσουν. Ας πούμε ο Γερμανός επίτροπος Γκίντερ Φερχόιγκεν δεν πρέπει να τρέφει ψευδαισθήσεις. Η συντηρητική συνιστώσα της γερμανικής κυβέρνησης είναι πεπεισμένη πως ήρθε η ώρα ενός χριστιανοδημοκράτη επιτρόπου. Ο Γκίντερ μπορεί να έκανε ό,τι μπορούσε για την ενίσχυση της γερμανικής βιομηχανίας αυτοκινήτων και χημικών, αλλά οι εξωσυζυγικοί έρωτές του στο γραφείο και η γενικά «πρόσχαρη» προσωπικότητά του τον στέλνουν κατευθείαν στην φάτερλαντ.

Μιλώντας για πρόσχαρους ανθρώπους, την ψυχή του πάρτυ που λέμε, το μυαλό πάει κατευθείας στην Πολωνέζα επίτροπο για την Περιφερειακή Πολιτική, Ντανούτα Χούμπνερ, η οποία πρέπει κι αυτή να ετοιμάζει σιγά-σιγά τις βαλίτσες της. Οι διάδρομοι του Μπερλεμόν δε θα θρηνήσουν την απώλεια. Η Ντανούτα έχει ταλέντο στο να εκνευρίζει ακόμα και τους στενούς συνεργάτες της. Δεν έχει περάσει καλά καλά χρόνος που το σύνολο σχεδόν του ιδιαίτερου γραφείου της Χούμπνερ στην Επιτροπή (αυτό που οι γαλλόφωνοι ονομάζουν εύστοχα «καμπινέ») άλλαξε δουλειά προκειμένου να μην βλέπει κάθε πρωί τη Ντανούτα να τους λέει πόσο δυσαρεστημένη είναι. Δεδομένου ότι είναι εξίσου «δημοφιλής» και στην πατρίδα της, δε θα πρέπει αν αποκλείσει κανείς επιστροφή της καθηγήτριας Χούμπνερ στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα. Στους 18 μήνες που της μένουν η πολυταξιδεμένη Ντανούτα θα έχει την ευκαιρία να ταξιδέψει σε καμμια 100ριά ακόμα περιφέρειες μαζεύοντας και τα σχετικά επιδόματα.

Αυτά για αρχή. Θα επανέλθουμε γιατί η ιστορία έχει και ελληνικό ενδιαφέρον…

Ακούω τελευταία τον σύντροφο πρόεδρο (ένας είναι ο σύντροφος πρόεδρος) να μιλά για τις Ευρωπαϊκές αξίες τις οποίες μοιράζονται τα νυν κράτη μέλη και οφείλουν να σέβονται τα μελλοντικά και με πιάνει ένας ενθουσιασμός. «Ειρήνη, ελευθερία, αλληλεγγύη» είναι το τρίπτυχο που ο Ζοζέ Μανουέλ Ντουράου Μπαρόζο χρησιμοποιεί όταν τον πιάνει το φιλοσοφικό του και περιγράφει με εκείνο το γλυκό βλέμμα το όραμά του για την Ευρώπη.

Είναι ωραίος ο σύντροφος πρόεδρος όταν μιλά για τέτοια. Λάμπει ολόκληρος, ακτινοβολεί πίστη, δείχνοντας πως κάτι κράτησε από εκείνη την επαναστατική φλόγα, του νεαρού μαοϊκού, που ονειρευόταν να βάλει φωτιά, να κάψει τον παλιό κόσμο και να οικοδομήσει στη θέση του έναν σοσιαλιστικό κόσμο αξιών, ισότητας και αδελφοσύνης. Ουπς! Τι είναι αυτό το «ισότητας», για ποια ισότητα μιλάμε; «Ειρήνη, ελευθερία, αλληλεγγύη», αυτά λέει σήμερα ο Πορτογάλος πρώην μαοϊκός και νυν πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Τι έγινε; Την ξέχασε την ισότητα ή απλώς δε χώρεσε στο τρίπτυχο;

Φυσικά δεν πρόκειται για λάθος ή αβλεψία. Απλώς η «ισότητα» δεν παίζει, δεν υπάρχει, μας τελείωσε. Στην Ευρώπη της υψηλής ανταγωνιστικότητας, της ανάπτυξης με κάθε κόστος και της πρωτοκαθεδρίας της ελεύθερης αγοράς δεν υπάρχει χώρος για παρωχημένες αξίες. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση άλλωστε ούτε τα κράτη μέλη είναι ίσα μεταξύ τους. Το καθένα αξιολογείται ανάλογα με το τι κομίζει, χρήματα, πληθυσμό, οικονομικά μεγέθη. Κάτι σαν τους μετόχους μιας εταιρίας, η αξία (και η ψήφος) του καθενός ισούται με το πόσες μετοχές διαθέτει στην εταιρική μερίδα του.

Κάπως έτσι είναι και η ανταγωνιστική κοινωνία που οραματίζεται ο σύντροφος πρόεδρος. Ξεχάστε ισότητες και συνθήματα του στυλ «ο καθένας ανάλογα με τις δυνατότητές του στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του». Ξεπεράστηκαν, η μόδα τους πέρασε μαζί με τα μακριά μαλλιά, τα γένια και τα παντελόνια καμπάνα. Κρατήστε, για λίγο ακόμα, την αλληλεγγύη. Μόλις κριθεί αντιπαραγωγική θα πάρει κι αυτή τη θέση της στο ράφι με τις μεγάλες ασύμφορες ιδέες. Εξάλλου τι να την κάνεις την αλληλεγγύη όταν υπάρχει η εξόχως χριστιανική ελεημοσύνη;

ΥΓ. Προ ημερών, μιλώντας σε συνεργάτες του ο σύντροφος πρόεδρος είπε κι άλλο ένα ωραίο: «Οι επίτροποί μου είναι τόσο βαθειά πολιτικά όντα που κάποιους δυσκολεύομαι να τους κρατήσω. Μπαίνουν συνεχώς στον πειρασμό να γυρίσουν στην πατρίδα τους για να αναλάβουν ηγετικές θέσεις». Σιγά παιδιά, ένας ένας, όλοι θα βολευτείτε. Ακούς Μάρκο (και Φράνκο και Χοακίν);