Δεύτερη συνεχόμενη άδεια άνευ αποδοχών έδωσε λίγο νωρίτερα σήμερα ο Ζοζέ Μπαρόζο στον αντιπρόεδρό του, Φράνκο Φρατίνι, που ετοιμάζεται να αναλάβει το υπουργείο Εξωτερικών στη νέα κυβέρνηση Μπερλουσκόνι στην Ιταλία. Η άδεια έχει διάρκεια από τις 16 μέχρι τις 28 Απριλίου καθώς στο τέλος του μήνα αναμένεται ο Σίλβιο να ορίσει τον αντικαταστάτη του Φράνκο στην Επιτροπή. Μέχρι τότε καθήκοντα επιτρόπου για θέματα δικαιοσύνης, ελευθερίας και ασφάλειας (εντάξει, ασφάλειας μόνο – τα άλλα είναι για να χρυσώνουν το χάπι) θα ασκεί ο Γάλλος επίτροπος Ζακ Μπαρό.

Ο Φρατίνι θα γίνει έτσι και επισήμως ο δεύτερος επίτροπος μετά τον Μάρκο Κυπριανού που την κοπανάει από την ταλαιπωρημένη ομάδα του Μπαρόζο. Και κάνει πάρα πολύ καλά. Δεν υπάρχει άνθρωπος, ευρωστέλεχος, λομπίστας ή δημοσιογράφος που να μην έχει αντιληφθεί πως η παρούσα Επιτροπή ό,τι είχε να δώσει το έδωσε και πάει τώρα γι άλλα. Είναι ενδεικτικό πως στους σχεδόν 18 μήνες που της μένουν μέχρι να τελειώσει η θητεία της, η Επιτροπή δεν έχει προγραμματίσει ούτε μια σοβαρή νομοθετική πρωτοβουλία.

Και μιλάμε πάντα για θέματα της αρμοδιότητάς της όπως για παράδειγμα η εσωτερική αγορά, η υγεία, το περιβάλλον, η προστασία του καταναλωτή κλπ. Τζίφος, καμμία πρωτοβουλία. Αντίθετα, το ότι θα συνεχίσει για λίγο καιρό ακόμα να παίρνει κάποιες πρωτοβουλίες σε θέματα όπως το Κοσσυφοπέδιο και η ενέργεια αυτό είναι περισσότερο συνέπεια του ότι χορεύει στη μουσική που της παίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες παρά έκφραση κάποιας αυτόνομης «Ευρωπαϊκής» πολιτικής βούλησης (την οποία έτσι κι αλλιώς δε διαθέτει).

Και τι θα κάνουν τόσους μήνες ο Μπαρόζο και η παρέα του; Μα θα προσπαθήσουν να εξασφαλίσουν -όπου αυτό είναι δυνατόν- εγγυήσεις και υποσχέσεις για συνέχιση της θητείας τους για ακόμα μια πενταετία. Μερικοί δε χρειάζεται καν να προσπαθήσουν. Ας πούμε ο Γερμανός επίτροπος Γκίντερ Φερχόιγκεν δεν πρέπει να τρέφει ψευδαισθήσεις. Η συντηρητική συνιστώσα της γερμανικής κυβέρνησης είναι πεπεισμένη πως ήρθε η ώρα ενός χριστιανοδημοκράτη επιτρόπου. Ο Γκίντερ μπορεί να έκανε ό,τι μπορούσε για την ενίσχυση της γερμανικής βιομηχανίας αυτοκινήτων και χημικών, αλλά οι εξωσυζυγικοί έρωτές του στο γραφείο και η γενικά «πρόσχαρη» προσωπικότητά του τον στέλνουν κατευθείαν στην φάτερλαντ.

Μιλώντας για πρόσχαρους ανθρώπους, την ψυχή του πάρτυ που λέμε, το μυαλό πάει κατευθείας στην Πολωνέζα επίτροπο για την Περιφερειακή Πολιτική, Ντανούτα Χούμπνερ, η οποία πρέπει κι αυτή να ετοιμάζει σιγά-σιγά τις βαλίτσες της. Οι διάδρομοι του Μπερλεμόν δε θα θρηνήσουν την απώλεια. Η Ντανούτα έχει ταλέντο στο να εκνευρίζει ακόμα και τους στενούς συνεργάτες της. Δεν έχει περάσει καλά καλά χρόνος που το σύνολο σχεδόν του ιδιαίτερου γραφείου της Χούμπνερ στην Επιτροπή (αυτό που οι γαλλόφωνοι ονομάζουν εύστοχα «καμπινέ») άλλαξε δουλειά προκειμένου να μην βλέπει κάθε πρωί τη Ντανούτα να τους λέει πόσο δυσαρεστημένη είναι. Δεδομένου ότι είναι εξίσου «δημοφιλής» και στην πατρίδα της, δε θα πρέπει αν αποκλείσει κανείς επιστροφή της καθηγήτριας Χούμπνερ στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα. Στους 18 μήνες που της μένουν η πολυταξιδεμένη Ντανούτα θα έχει την ευκαιρία να ταξιδέψει σε καμμια 100ριά ακόμα περιφέρειες μαζεύοντας και τα σχετικά επιδόματα.

Αυτά για αρχή. Θα επανέλθουμε γιατί η ιστορία έχει και ελληνικό ενδιαφέρον…

Advertisements